Μια περιήγηση στη Ρώμη!

Buongiorno Roma!

Μετά την περιήγηση στη Μεγάλη Ελλάδα (Σικελία) και τις εντυπώσεις μου από την χαμένη πατρίδα (Κωνσταντινούπολη) θα ήταν ανευθυνότητα να μην γράψω και τις εντυπώσεις μου από την περιήγησή μου στη Ρώμη. Την πόλη που τόσο αγάπησα, όχι επειδή την έζησα οκτώ μήνες, αλλά επειδή ξαναεπισκέπτοντάς την, μετά από μισό αιώνα, οι θύμισες που με κατέκλεισαν με ξαναγύρισαν τότε που έφηβος ένιωσα τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα, που με έκαναν να αποχωριστώ σπίτι, γονείς και φίλους για τα μάτια της αγαπημένης που ενώ αυτή από ανάγκη επέλεγε τη χώρα να πάει να σπουδάσει, εγώ παρατούσα το γυμνάσιο, ακολουθώντας τους κτύπους της καρδιάς! Το τι έχω πάλι να γράψω σε αυτή την ανάρτηση, δεν περιγράφεται, αφού απ’ όσα θα σας περιγράψω, ούτε μια στιγμή δεν θα νιώσετε πραγματικά πώς ένιωσα εγώ, πέρα από την ταξιδιωτική μου περιήγηση που καμιά σχέση δεν έχει με όσα σαν ανάμνηση βίωσα ξανά, γυρίζοντας τον χρόνο στα χρόνια της ανεμελιάς!

Αν ήξερα ότι το γραφείο που επέλεξα θα ήταν τόσο ανεύθυνο στις διαφημιζόμενες ταξιδιωτικές προτάσεις που δεν τήρησε, ευχαρίστως θα πήγαινα μόνος, βγάζοντας ένα εισιτήριο αλερετούρ και διαλέγοντας το ξενοδοχείο που θα βόλευε τις ανάγκες μου. Παρόλο την τελειομανία μου όμως γρήγορα προσαρμόστηκα στις νέες συνθήκες κάνοντας το ταξίδι μου μοναδικό και άκρως ενδιαφέρον. Φρεσκάροντας τα Ιταλικά μου και επιστρατεύοντας την μνήμη μισού αιώνα, περιηγήθηκα σε κάθε γωνιά της Ρώμης, που κανένα ταξιδιωτικό γραφείο δεν θα αναλάμβανε να ξεναγήσει τους πελάτες του, όχι επειδή θα της κόστιζε, αλλά επειδή δύσκολα θα έβρισκε μαραθωνοδρόμους να ξεχυθούν με τα πόδια, στους δρόμους της Ρώμης, μέσα στο καλοκαιρινό λιοπύρι εκείνου του θερμού θόλου που το μεσημέρι έφτανε τους 40⁰ C πέρα από δυο τρεις δημοφιλείς τόπους, όπως το Colosseum, την Arco di Constantino, και τα εμπορικά μαγαζιά της Via del Corso, γύρω από την Piazza Venezia και το Vitoriano (το Μνημείο του Βιτόριο Εμανουέλε), και τον αντίστοιχο δρόμο που οδηγεί στη Citta del Vaticano και το Castel Sant’ Angelo που βρίσκεται δίπλα ακριβώς από τον Τίβερη, ακούγοντας τα ψέματα των καθολικών για την ίδρυση της Βασιλικής και τα ψέματα γύρω από τα μυθικά πρόσωπα του Πέτρου και του Παύλου!

Colosseum

Κολοσσαίο και Αψίδα Κωνσταντίνου

Vitorianno

Γέφυρα που οδηγεί στο Βατικανό

Castel Sant’ Angelo

San Pietro

Πέρα από το μεγαλειώδες μνημείο του Κολοσσαίο, σύμβολο του Ρωμαϊκού πάθους για τα αιματηρά τους θεάματα, ο περισσότερος κόσμος συνωστίζεται στην Fontana di Trevi, ένα μεγαλειώδες μνημείο κρηνών σε μια μικρή πλατεία που οι περισσότεροι φωτογραφίζονται έχοντας σήμα κατατεθέν ότι επισκέφτηκαν την Ρώμη και όσοι βγάλουν εισιτήριο 2 ευρώ την πλησιάζουν κοντύτερα προκειμένου να ρίξουν ένα νόμισμα με την ευχή να ξαναέρθουν. Εκεί κοντά έχει Gelaterie που μπορείτε να απολαύσετε υπέροχες γεύσεις παγωτών, αν καταφέρετε να φάτε το χωνάκι σας γρήγορα πριν τρέξει όλο πάνω στο ηλιοκαμένο χέρι σας!

gelateria di fontana

Πίσω ακριβώς από την Fontana μόλις περάσετε κάθετα την Via Tritone θα βρεθείτε στην Piazza Di Spagna την Scalinata! Αν σκοπεύετε να ανεβείτε τα σκαλάκια θα σας συμβούλευα να την επισκεφτείτε από την Via Sistina, δεύτερο κάθετο δρόμο της Via Tritone που αρχίζει από την Piazza Barberini, πλατεία που θα συναντήσετε στο τέλος της Via Veneto κοσμική λεωφόρο που κατεβαίνει από το 6 Km² πάρκο της Villa Borghese! Η Via Tritone καταλήγει στην Via del Corso τον πιο εμπορικό δρόμο της Ρώμης. Δεξιά σας η Piazza Silvestro και κάνοντας αριστερά στο πολυκατάστημα του Zarra δια μέσω της Via del Corso θα θαυμάσετε το μεγαλοπρεπές κτίσμα του Βιτόριο Εμανουέλε, το Vitoriano (το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη) απέναντι από την piazza Venezia.

Piazza Di Spagnia

Piazza Di Spagnia από πάνω

piazza Silvestro

Vitoriano όπως φαίνεται από την Via del Corso

Τώρα αν κάνετε δεξιά θα βγείτε στο Βατικανό, όμως κάπου στο μέσο της διαδρομής δεξιά θα βρείτε τη Piazza Navona και αριστερά θα σας βγάλει σε μια μικρή πλατεία  στο campo di fiore, τον μαρτυρικό τόπο όπου άφησε την τελευταία του πνοή πάνω στην πυρά το 1600 ο Giordano Bruno, φιλόσοφος, μαθηματικός, ποιητής και αστρονόμος επειδή οι ιδέες του δεν ήταν αρεστές στην καθολική εκκλησία! Έτσι η θρησκεία αυτή αντιλαμβανόταν και αντιμετώπιζε κάθε αντίθεση στις ιδέες της! Τώρα έχετε την ευκαιρία να πάρτε τα σωστά διδάγματα αν θεωρείτε ότι οι θρησκείες προωθούν ήθη και αγάπη. Το άγαλμα του Bruno βρίσκεται ακριβώς πάνω από τις τέντες των μικροεμποράκων που εκθέτουν τις πραμάτειές τους, με αναμνηστικά, τρόφιμα και αναψυκτικά, σαν ένα μικρό λαϊκό παζάρι. Στην τέταρτη φωτογραφία πιο κάτω, τα χρειάστηκα. Περπατούσα όλη τη μέρα, με 40 βαθμούς ήλιο πάνω από το κεφάλι μου, όπως φαίνεται και στο ροδοκοκκινισμένο μου πρόσωπο σε μία φωτογραφία και οι φουσκάλες στα πόδια μου από την φλόγωση των πυρακτωμένων δρόμων. Άξιζε όμως τον κόπο. Εκείνος κάηκε στην πυρά, από μια εγκληματική οργάνωση που ακόμα και σήμερα καυχιέται ότι προάγει ήθος και πολιτισμό! Η ιστορία μια μέρα θα αποδώσει δικαιοσύνη καταδικάζοντας την εγκληματική ιστορία της, που για χιλιάδες χρόνια καταδυνάστευε την αλήθεια, με το «Αλάθητο» του Πάπα, χαλκεύοντας την ιστορία!

Giordano Brouno

Giordano Brouno στο campo di fiori

Πήραμε φωτιά από τον θερμικό θόλο της Ρώμης

Φουσκάλες στα πόδια από την φλόγωση πάνω στους καυτούς δρόμους

Λίγο πιο κάτω από το Vitoriano στο Foro di Traiano άλλη μια ιερόσυλη ενέργεια της Καθολικής Εκκλησίας. Μέσα στον αρχαίο ιερό χώρο έκτισε μια παράγκα εκκλησία με κεραμίδια, που για εκατοντάδες χρόνια θα θυμίζει την κακογουστιά της να ασχημαίνει κάθε όμορφο και ιερό χώρο, που αντιβαίνει στην αισθητική της! Εμείς εδώ στην Ελλάδα το ξέρουμε καλά αυτό, όπου σε κάθε ιερό χώρο οι χριστιανοί γκρέμισαν, διέλυσαν και με τα σπασμένα υλικά έκτιζαν κακόγουστες και άσχημες εκκλησίες μαγαρίζοντας τον τόπο. Η εκκλησία της Καπνικαρέας στην Ερμού έχει περισσότερα αρχαία υλικά από τους σπασμένους αρχαίους ναούς, παρά από πέτρες και κεραμίδια.

Χριστιανική κακογουστιά σε αρχαίους ιερούς χώρους της Ρωμαϊκής αγοράς

Δεν έφτανε το κάψιμο στο πρόσωπο όμως. Τα πόδια μου έβραζαν από την καυτή άσφαλτο των δρόμων που καθημερινά, το πρόγραμμα στο κινητό μου μου έβγαζε καθημερινά πάνω από 55.000 βήματα, καυτά βήματα στη Ρώμη, που το χαιρόμουν γιατί, οι κάλοι σύντομα θα περάσουν, όμως οι αναμνήσεις θα συνεχίσουν να ζουν μέσα μου και μέσα σου αναγνώστη που διάβασες και ακολούθησες το οδοιπορικό μου στη Ρώμη. Κάθε γωνιά έχει να μου πει περισσότερα από όσα σου φωνάζουν εσένα. Όταν πήγα στην παλιά μου γειτονιά, δίπλα στην Santa Maria Maggiore δεν περίμενα να δω το αγαπημένο μου πολυκατάστημα, το Upim, που την εποχή εκείνη το επισκεπτόμασταν κάνοντας την βόλτα μας στο πολυόροφο κτήριο ή για να αγοράσουμε κάτι που άμεσα χρειαζόμασταν. Βρισκόταν εκεί ακριβώς όπως το θυμόμουν μισό αιώνα τώρα, λίγο πιο κάτω από το Stazione Termini. Αυτός ο τερματικός σταθμός τραίνων και λεωφορείων μόνο εσωτερικά άλλαξε. Εδώ κοντά, στη Via Palestro ήταν η δεύτερη γειτονιά μου, όπου σε μια πανσιόν έμεινα λίγους μήνες πριν φύγω από τη Ρώμη. Πριν σας δώσω τις φωτογραφίες από τη Santa Maria Maggiore να σας πω και τούτο: Μέσα σε αυτήν την εκκλησία οι παπάδες δείχνουν κάποια λείψανα του μυθικού Ιησού. Το παχνί που κοιμήθηκε το βρέφος Ιησούς και η κούνια του. Όλα αυτά μπορεί να τα δει ο αφελής και περίεργος πιστός αφού πρώτα κόψει εισιτήριο για να μπει στο ναό! Θρησκευτική ατραξιόν φίλοι μου, όπως φαίνεται η ουρά από πιστά που περιμένουν με ανυπομονησία μέσα στο καταμεσήμερο να βγάλουν εισιτήριο!

Santa Maria Maggiore

Upim πλατεία Santa Maria Mgiore

Το εσωτερικό της Stazzione Termini

Θα σας πήγαινα και σε άλλες εκκλησίες που… διατηρούνται και άλλα ψευδή λείψανα, όπως σε ένα μπουκάλι η… αναπνοή του Ιησού ή το πετσάκι της περιτομής, του αφαλού, των δακρύων του, των αγκαθιών του στεφάνου και άλλων ευτράπελων εκθεμάτων. Από καρφιά και τίμια ξύλα μεγάλη ποικιλία, ακόμα και μέσα στη ίδια τη Ρώμη, όμως ο σκοπός του άρθρου δεν είναι αυτός, μα η περιήγηση που έκανα τις πέντε αυτές μέρες. Θα μας δοθεί η ευκαιρία στο Blog «Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ» να σας περιγράψω με τι φαντασία κατασκεύασαν οι κληρικοί όλα αυτά τα «άγια λείψανα» δημιουργώντας μια θρησκευτική ατραξιόν με εκθέματα για να βγάζουν χρήματα από τη μια και να πείθουν με ψέματα από την άλλη. Δυο βραδιές, τις τελευταίες, τις πέρασα στο Trastevere, που την εποχή που ήμουν στη Ρώμη δεν είχε κανένα ενδιαφέρον, επειδή ήταν η φτωχότερη γειτονιά, όπως ο Κεραμικός και του Ψειρή στην Αθήνα, που τώρα και εδώ όπως και στην πλάκα, η αξία που απέκτησε η περιοχή με τον τουρισμό, τα μπαράκια και τα ταβερνάκια που διαθέτει κάθε βράδυ γίνεται χαμός. Πίτσα και μακαρονάδα δεν μπορείς να βρεις της προκοπής, όμως δεν πειράζει. Μια μπύρα θα μπορέσεις να πιεις τρώγοντας μια πίτσα με περίεργα άψητα υλικά πάνω από την μοτσαρέλα, που πολλές φορές μυρίζουν ψαρίλα και οι μακαρονάδες κάθε λαχανικό που μπορείς να φανταστείς. Μέχρι μπιζέλια και ρεβίθια. Η ζύμη μερικές φορές είναι τόσο λεπτή και ξεροψημένη που δαγκώνοντάς την νομίζεις ότι είσαι λαγοκέφαλος που δαγκώνεις τενεκεδάκια αναψυκτικών! Την πρώτη βραδιά κάθισα με μια παρέα στα στενά του Τραστέβερε, όμως την επόμενη βραδιά λόγω ζέστης προτίμησα τα λυόμενα ταβερνάκια και μπαρ που βρίσκονται στις όχθες του Τίβερη, όπου ένα καραβάκι κάνει πέρα δώθε υπό Ιταλικών ρυθμών και μελωδιών της Rita Pavone, του Adriano Celentano και του Al Bano! Το θυμάστε το sole mio και το felicita;

Τιβερης, στην περιοχή Τραστέβερε

Τιβερης, στην περιοχή Τραστέβερε, τη νύχτα

Ποταμόπλιο στον Τιβερη, περιοχή Τραστέβερε

Πριν σας αφήσω, δεν μπορώ να μην σας αφιερώσω και ένα χαρακτηριστικό τραγούδι που έμεινε σύμβολο για τον τουριστικό του συμβολισμό «L'italiano»  με τον Toto Cutugno, πατώντας στον πιο κάτω σύνδεσμο!

https://www.youtube.com/watch?v=TYtdYslLY9I

Τώρα μην μου πείτε ότι δεν σας έβαλα στο κλίμα ή δεν θα θέλατε να έρθετε μαζί μου κάνοντας ένα ταξιδάκι αστραπή στην απαστράπτουσα από ρωμαϊκά αξιοθέατα αγαπημένη μου Ρώμη…

Η επόμενη μέρα αφορά τον αποχαιρετισμό της. Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Ρώμη είναι η αγαπημένη μου πόλη, με τα όμορφα κλασικά κτήρια και τις όμορφες πλατείες της. Πόλη μουσείο! Πόλη ιστορική, γεμάτη γλυκές αναμνήσεις, ακόμα και απογοητεύσεις, όπως οι άνοστες πίτσες της και οι περίεργες μακαρονάδες της. Σίγουρα θα την ξαναεπισκεφτώ και μάλιστα πολύ σύντομα. Αν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι φίλοι που θα ήθελαν να συνταξιδέψουν μαζί μου μπορούν να δηλώσουν ενδιαφέρον και συμμετοχή με τα μισά χρήματα που θα μπορούσαν να βρουν στα διάφορα ταξιδιωτικά γραφεία, επειδή εγώ ξέρω πού θα πάω και πού θα κοιμηθώ! Forza, amici miei!

Πάνω από Καλαβρία και κόλπο του Τάραντα αφήνοντας την Κορσική

Πάτρα και Ρίο Αντίριο

Κόρινθος, Ισθμός, Λουτράκι και στο βάθος το Αλεποχώρι

Επιστρέφοντας από το ταξίδι μου στη Ρώμη, παρήγγειλα μια πίτσα και την επόμενη μέρα μαγείρεψα μακαρόνια! Τούτα ήταν μόνο που στερήθηκα πέντε μέρες στην Ιταλία, μαζί με λίγα αγαπημένα άτομα που άφησα πίσω μου. Πραγματικά, η Ιταλική κουζίνα είναι περίφημη και νοστιμότατη, φτάνει ο μάγειρας ή ο σεφ να μην είναι Ιταλός και αυτή δεν είναι μόνο δική μου γνώμη, αλλά και των περισσοτέρων όπως φάνηκε από τα σχόλια ανάρτησης που έκανα μόλις επέστρεψα, μα και απ’ όσα ήξερα και μου λέγανε πάντα. Ποιος ξέρει, ίσως και να φταίνε οι συνήθειες των κάθε λαών, ακόμα και των δικών μας που είμαστε μια ράτσα και μια φάτσα.

Ελληνική pizza χωρίς ψαρίλες και περίεργες ιταλιάνικες γεύσεις!

 Μακαρονάδα aldente όμως με ελληνική σάλτσα και κιμά!

18 Ιούνη του 1943 δημιουργήθηκαν τα προδοτικά Τάγματα ασφαλείας για να υπερασπίσουν τον κατακτητή!

Αρκεί και μόνο ο τίτλος του άρθρου για να αντιληφθεί κανείς όχι μόνο τον χαρακτήρα αυτών των παραστρατιωτικών οργανώσεων, που δημιουργήθηκαν και έδρασαν κατά της Ελλάδας, αλλά και τον αριθμό τους, αφού ο γερμανικός στρατός από μόνος του δεν θα μπορούσε να διασφαλίσει τις εδαφικές τους κατακτήσεις αν όσοι ήταν αυτοί, άλλοι τόσοι εθνικοί προδότες, δεν συνεργούσαν στο πλευρό τους προκειμένου για πέντε χρόνια να καταστρέφουν οι ταγματαλήτες τη χώρα τους, και να αιμορραγούν οι Γερμανοί ολόκληρο τον πλανήτη!

Όπως έχουμε λοιπόν την ηθική υποχρέωση απέναντι σε όσους αγωνίστηκαν ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό να διατηρήσουμε τη μνήμη τους, έτσι έχουμε και την πολιτική υποχρέωση να διατηρήσουμε στη μνήμη μας και όλους εκείνους τους αλητήριους προδότες που αντί να πολεμήσουν τον εχθρό που κατέκτησε την πατρίδα τους, αυτοί οι αναιδέστατοι εγκληματίες, συνεργάστηκαν μαζί τους πολεμώντας με λύσσα τους πατριώτες που με ηρωισμό την υπερασπίστηκαν! Κάποια γενεαλογικά υπολείμματα υφίστανται και σήμερα που ψηφίζουν ακόμα τέτοιους προδότες συνειδητά. Οι υπόλοιποι που τους ακολουθούν από άγνοια, απλά είναι ανόητοι και αγνώμονες.

Τούτη είναι η σχέση μεταξύ τους που οι αντιθέσεις τους παραμένουν νωπές μέχρι σήμερα, αφού το κατεστημένο έδωσε τη δυνατότητα εκείνοι οι προδότες να βρίσκονται στα πράγματα μέχρι σήμερα και να μας κουνάνε το δάχτυλο μέσα από τη θέση που κατέχουν στο Κοινωνικό Σύστημα, είτε λόγω κυβερνητικής ισχύος είτε λόγω του πλούτου τους.

Στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο πήραν μέρος 127.000.000 στρατιώτες εκ των οποίων τα 10.000.000 ήταν Γερμανοί. Μικρός αριθμός προκειμένου να αντιμετωπιστούν στρατοί πολλαπλάσιων στρατιωτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ναζί αιχμαλώτισαν εκατομμύρια αντρών και γυναικόπαιδων ρίχνοντάς τους σε καταναγκαστική εργασία προκειμένου να εξοπλίζονται στην διάρκεια του πολέμου, όπως παράλληλα εκμεταλλεύτηκαν και τον προδοτικό χαρακτήρα αλητήριων πολιτικών και πολιτών στις χώρες που κατακτούσαν τους οποίους εξόπλιζαν με όπλα ώστε να πολεμούν όσους τους αντιστέκονταν! Αυτά τα υποκείμενα ήταν όλοι εκείνοι οι εθνοπροδότες που με ελλιπή πατριωτισμό και μηδαμινή εθνική συνείδηση αποποιήθηκαν κάθε υποχρέωση απέναντι στην πατρίδα τους να την υπερασπιστούν, είτε από δειλία απέναντι στον κατακτητή, είτε επειδή βρήκαν την ευκαιρία να πλουτίσουν σε βάρος των συμπατριωτών τους και να την βγάλουν ζάχαρη στην κατοχή απέναντι στην φτώχια και στον ζόφο που προκάλεσαν οι κατακτητές ναζί σε κάθε χώρα που κατακτούσαν. Πριν σας πω για την αποφράδα αυτή μέρα, της δημιουργίας των Ταγμάτων Ασφαλείας, δείτε πιο κάτω τους πρωτεργάτες Ανώτατους Συνεργάτες των nazi και θαυμάστε τους, όσοι όχι μόνο από έλλειψη εθνικής συνείδησης και πατριωτισμού μα και ηλιθιότητας ακόμα συνεχίζετε να τους υποστηρίζετε, είτε επειδή από ανοησία τους απογόνους τους, τους στείλατε στη βουλή, είτε επειδή άλλοι, πολλοί από εσάς, δουλεύετε στις φάμπρικες που αργότερα έφτιαξαν από τα κλεμμένα τα τσιράκια αυτών των αλητήριων και δωσίλογων συνεργατών και οργάνων των nazi.

Όπως και σε άλλες χώρες, έτσι και εδώ στην Ελλάδα τα εγκλήματα των κατακτητών ήταν πρωτόγνωρα που έγιναν αισχρότερα κάτω από την βοήθεια «Ελλήνων» που δέχτηκαν να τους υπηρετήσουν. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν τη χώρα μας, που στο ζοφερό τους έργο είχαν συμπαραστάτες «Έλληνες» συνεργάτες, τους γνωστούς δωσίλογους που το 1943, κάτω από την προδοτική Ελληνική κυβέρνηση του Ράλλη και του Παπαδόγγονα συγκροτήθηκαν σε παρακρατικό στρατό κάτω από τις διαταγές των Γερμανικών επίλεκτων αξιωματικών των SS.

Στις 18 Ιουνίου του 1943 λοιπόν, σαν σήμερα, με τον νόμο Νόμο 260/1943, ιδρύθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας, των περιβόητων Γερμανοτσολιάδων!
Ήταν οι ντόπιοι σύμμαχοι των ναζί που αφενός στόχο είχαν να προστατεύουν τους κατακτητές από τους πατριώτες που τους αντιστέκονταν και συνήθως είχαν αριστερή ιδεολογία, και αφετέρου αυτοί οι αλητήριοι, στόχευαν στο προσωπικό συμφέρον, όπως στον πλουτισμό, σε βάρος των συμπατριωτών τους, εφ όσον τύγχαναν της κυβερνητικής υπόληψης έχοντας στο πλευρό τους Γερμανούς και δωσίλογους ντόπιους πολιτικούς. Αυτοί ήταν οι κοινοί μαυραγορίτες και οι οικονομικοί εκβιαστές που είχαν ιδικό τους όφελος εκμεταλλεύοντας τα μπλόκα και τους παράνομους προσωπικούς ελέγχους πολιτών. Ένας τέτοιος ταγματασφαλίτης φαίνεται στην πιο κάτω φωτογραφία όπου διενεργεί έλεγχο σε παράγκα, στην διάρκεια του μπλόκου της Καλογρέζας. Από τέτοια φτωχικά σπίτια αποκόμιζαν πλούτη αυτοί οι ληστοσυμμορίτες, αφού τα πλούσια σπίτια ήταν των δικών τους, δωσίλογων και μαυραγοριτών καθαρμάτων.

Οι κατακτητές της Βέρμαχτ εξόπλισαν τα τάγματα αυτά με όπλα και πολεμοφόδια, αφού τους θεωρούσαν όχι μόνο δικούς τους, που σαν αποστολή είχαν και την προστασία τους, μα και για να τους στέλνουν σε αποστολές ενάντια στις αντιστασιακές ομάδες προκειμένου να ελαχιστοποιούν δικές τους απώλειες. Τέτοια ήταν τα μπλόκα στην Κοκκινιά, τη Ν. Ιωνία, στην Καισαριανή, στην Καλογρέζα, στο Περιστέρι και σε κάθε γωνιά της Αθήνας αρχικά και της Ελλάδας γενικότερα. Έκαιγαν χωριά, έκαναν μαζικές εκτελέσεις αμάχων, μπούκαραν στις φτωχογειτονιές και στα σπίτια μέσα στη νύχτα χωρίς να διστάζουν να κτυπούν ακόμα και νοσοκομεία που περιέθαλπαν ήρωες του Ελληνοαλβανικού μετώπου, όπως στις 30 Σεπτεμβρίου του 1943 όπου τα Τάγματα Ασφαλείας έκαναν μπλόκα σε 19 νοσοκομεία της Αθήνας, συλλαμβάνοντας τραυματίες και ανάπηρους πολέμου, κυρίως κομμουνιστές, που μετέφεραν στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα. Από εκείνο το μπλόκο του Σεπτέμβρη οι Γερμανοί εκτέλεσαν 283 αγωνιστές (μισαναπηρικό πογκρόμ) και δεν ήταν το μόνο.

Τα Τάγματα Ασφαλείας έδιναν όρκο στον Φύρερ, τον Αδόλφο Χίτλερ, όπως μπορείτε να διαβάσετε πιο κάτω και τον κατάπτυστο όρκο τους, συγκρίνοντάς τον με τον όρκο των Ελασιτών, των πραγματικών πατριωτών αυτής της χώρας.

Τα Τάγματα Ασφαλείας έδιναν όρκο στον Φύρερ, τον Αδόλφο Χίτλερ, όπως μπορείτε να διαβάσετε πιο κάτω και τον κατάπτυστο όρκο τους, συγκρίνοντάς τον με τον όρκο των Ελασιτών, των πραγματικών πατριωτών αυτής της χώρας.

Ο όρκος του Άρη Βελουχιώτη

"Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Εθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του".

Οι Γερμανοτσολιάδες υπήρχαν σε δύο είδη στρατιωτικής οργάνωσης, 9 «ευζωνικά τάγματα» (τυπικής δύναμης 600 ανδρών και 50 ντόπιων και ενός Γερμανού αξιωματικού), οργανωμένα από την ίδια την κυβέρνηση των δωσίλογων, συνολικής δύναμης 5.725 ανδρών.
Υπήρχαν ακόμα και 22 «εθελοντικά τάγματα», αυτοτελώς συγκροτημένα, συνολικής δύναμης άλλων 16.625 ανδρών. Γενικός προϊστάμενος, και των μεν και των δε, ήταν ο Γερμανός αντιστράτηγος των SS, Βάλτερ Σιμάνα.

Στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν πληροφορίες, τα Τάγματα Ασφαλείας δεν δίσταζαν να ξυλοκοπούν, να βιάζουν και να δολοφονούν συγγενείς ανταρτών ή να εκβιάζουν αθώους προκειμένου να πάρουν λίτρα από τους οικείους. Άλλη άχαρη δουλειά που έκαναν ήταν να φυλάνε κρεμασμένα πτώματα εκτελεσμένων πατριωτών, για να μην τα θάψουν οι συγγενείς τους και προς παραδειγματισμό των υπολοίπων! Επάγγελμα αυτών των αλητήριων καθαρμάτων ήταν η προδοσία, η τρομοκρατία, το πλιάτσικο και το κλέψιμο ακόμα και φτωχών ανύποπτων πολιτών. Αυτά τα καθάρματα λοιπόν, στο τέλος πήραν και σύνταξη σαν… αντιστασιακοί, που υποτίθεται υπερασπίστηκαν ευσυνείδητα την πατρίδα τους.

Τέτοιοι δωσίλογοι και προδότες δεν ήταν μόνο λαμόγια της πολιτικής ζωής. Και στην Εκκλησία δεν ήταν λίγοι οι ιερείς που τάχθηκαν να υπηρετήσουν τον κατακτητή σε βάρος της πατρίδας τους. Αντί να αναφερθώ στους περισσότερους κατώτερους ιερείς αναφέρομαι ενδεικτικά μόνο στον Αρχιεπίσκοπο που ήταν κι αυτός ένας από τους εκλεκτούς των ναζί και των δωσιλόγων, τον Δαμασκηνό (Δημήτριος Παπανδρέου), Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου που διετέλεσε και Πρωθυπουργός (17/10-1/11/1945) τότε που οι Χίτες και ταγματασφαλίτες συνέχιζαν να σφάζουν πατριώτες μαζί με τα στρατεύματα του Τσώρτσιλ και του Σκόμπι. Ο Δαμασκηνός τότε διατέλεσε και αντιβασιλέας (31/12/1944-28/9/1946). Πέθανε στις 20 Μαΐου του 194. Από τότε η Ελληνική Εκκλησία, όπως όλους τους άλλους προδότες της, συνεργάτες και δωσίλογους προσπαθεί να τον παρουσιάσει και αυτόν σαν... πατριώτη και αντιστασιακό!

Μετά την κατοχή λίγοι δικάστηκαν και φυλακίστηκαν, αφού τα περισσότερα δικαστήρια τους αθώωναν, για αυτό και ονομάστηκαν Αθωωδικεία! Μα και όσοι φυλακίστηκαν μετά την συμφωνία της Γκαζέρτας και την επιστροφή του Γεώργιου Παπανδρέου, επανεξοπλίστηκαν και πολέμησαν στο πλευρό της κυβέρνησής του και των Βρετανών ενάντια στους συμπατριώτες τους πάλι, στα Δεκεμβριανά και αργότερα στον εμφύλιο. Μετά από αυτόν εντάχθηκαν πλήρως στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό, βάζοντας τα παιδιά τους σε θέσεις κλειδιά της πολιτικής και όχι μόνο ζωής της χώρας. Επί χούντας όλα τα προδοτικά καθάρματα πήραν συντάξεις και αποζημιώσεις, ενώ οι πραγματικοί αγωνιστές ή βρέθηκαν στην εξορία ή είχαν ήδη πεθάνει.

Το δικαστικό σύστημα στην Ελλάδα όμως έχει δυο μέτρα και δυο σταθμά. Τούτες τις μέρες όλοι ασχολήθηκαν με την αποφυλάκιση του 82χρονου Γιωτόπουλου όπου η υποκρισία ξεχείλισε: «να σαπίσει στην φυλακή»! Τέτοιο πράγμα δεν ακούστηκε μετά την μεταπολίτευση για τους χουντικούς, που καταδικασμένοι σε θάνατο , αποφυλακίζονταν σε λίγα χρόνια και πέρναγαν για δεκαετίες ελεύθεροι, υποστηρίζοντας κόμματα της ακροδεξιάς.

Ο Παττακός που το 1975 καταδικάστηκε σε θάνατο, που για μια εφταετία ρήμαζε ολόκληρη την Ελλάδα το 1990 σε ηλικία 77 ετών μόνο, αποφυλακίστηκε, δήθεν για την επιβαρυμένη του υγεία. Έκτοτε έζησε ελεύθερος ακόμα 26 ολόκληρα χρόνια, σαν πασάς και πέθανε σε ηλικία 103 χρονών, μόλις το 2016!

Προχθές ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος που έχει ήδη εκτίσει 24 χρόνια κάθειρξης, το ανώτατο όριο πραγματικής κράτησης που προβλέπει το ελληνικό νομικό σύστημα, το δικαστικό μας σύστημα αναίρεσε την αποφυλάκισή του και ο ίδιος με πραγματικά επιβαρημένη υγεία επιστρέφει στη φυλακή, επειδή συνιστά κίνδυνο για την κοινωνία, προκειμένου να εκτίσει ακόμα ένα χρόνο φυλακή, εξαντλώντας κάθε ανοχή σωφρονισμού!

Ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την αρχική απόφασή του κρίνοντας ότι για τον Γιωτόπουλο η απόκτηση πτυχίων, η τήρηση των όρων των αδειών του και οι ημέρες εργασίας του στη φυλακή δεν αποτελούν δείγμα πραγματικής μεταμέλειας και συμμόρφωσης με τους κανόνες της κοινωνίας αλλά «εξωτερικά καλής συμπεριφοράς». Βλέπεις ο Γιωτόπουλος, δεν σκότωσε κανέναν πατριώτη που απειλούσε κατακτητές ναζί που ρήμαζαν τη χώρα επί κατοχής!

Ο Μιχαλιολιάκος σήμερα βρίσκεται έξω και κανένας δεν φοβάται που αμετανόητος βρίσκεται ανάμεσά μας!

Δυστυχώς, η Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες, είναι αυτή με το μεγαλύτερο ποσοστό όχι μόνο ατιμωρησίας, αλλά και αντί ποινής προδότες και εγκληματίες να παίρνουν βραβεία και κοινωνικές θέσεις του δημόσιου βίου, ενώ η προπαγάνδα ενάντια στην Εθνική Αντίσταση να υφίσταται ακόμα και σήμερα αφού, η ιστορία της Εθνικής Αντίστασης ποτέ δεν διδάχτηκε στα σχολεία και ο προδοτικός χαρακτήρας των Ταγμάτων Ασφαλείας δεν γίνεται γνωστός αν δεν αναγκαστεί κανείς ψάχνοντας την ιστορία να μάθει την αλήθεια. Η Ελλάδα, τέλος, είναι η μοναδική χώρα που δεν αποζημιώθηκε από το μετέπειτα Γερμανικό κράτος και ποτέ βέβαια από καμιά κυβέρνηση δεν απαιτήθηκε αυτό.

Πόσο λυπηρό να υπάρχουν ακόμα «Έλληνες» που σήμερα να μπορούν να ρίχνουν ψήφο υποστήριξης σε τέτοια αποβράσματα στέλλοντας βουλευτές στο κοινοβούλιο και να τους πληρώνουμε και από πάνω σε εποχές οικονομικής κρίσης!

Οι φωτογραφίες πιο κάτω μιλούν από μόνες τους.

Μετά την ήττα των Γερμανών κατακτητών τα τάγματα ασφαλείας τέθηκαν κάτω από την επίβλεψη των Εγγλέζων, έχοντας πάλι αντιμέτωπους τους κομμουνιστές πατριώτες που πολέμησαν στο πλευρό των συμμάχων. Νέα αιματοχυσία περιμένει τον Ελληνικό λαό στα Δεκεμβριανά που έρχονται και ο πόλεμος εναντίον τους θα συνεχιστεί ανοιχτά πια σαν εμφύλιος.
Μετά την μεταπολίτευση όλοι οι πολιτικοί προέτρεψαν, για χάρη της συμφιλίωσης, να ξεχάσουμε την εθνική διχόνοια, να συμφιλιωθούμε προκειμένου να πάμε μπροστά, γιατί η επταετία της χούντας μας επιβράδυνε ακόμα περισσότερο. Δυστυχώς, όπως και την περίοδο της Βάρκιζας, μόνο οι αριστεροί και οι πραγματικοί πατριώτες κατασίγασαν την έχθρα. Οι προδότες της «Άκρας Δεξιάς» και όχι μόνο σε κάθε στιγμή βγάζουν το μίσος τους μόλις τους δοθεί η ευκαιρία υπονομεύοντας την δημοκρατία και συκοφαντώντας ό,τι τους ενοχλεί.

Στο πίσω μέρος του κεφαλιού όμως, κάθε πατριώτη, θα υπάρχει η μνήμη όλων εκείνων που καταρράκωσαν τη χώρα και με την απανθρωπιά την πήγαν τόσο πίσω. Δυστυχώς η ιστορία των νεότερων χρόνων παραμένει άγνωστη στα νέα παιδιά που σαν αυριανοί πολίτες δεν θα γνωρίσουν ποτέ την αλήθεια και στην θέση τους θα κληρονομήσουν την ανθελληνική στάση των προδοτών. Η εθνική συνείδηση των εθνικοφρόνων πια θα είναι αυτή του προδότη, που αντί να αντισταθεί στον κατακτητή, πήρε το μέρος τους και τάχθηκε στο στρατό τους πολεμώντας τους πατριώτες. Πόσο οξύμωρη λογική να προστατεύεις κατακτητές και να θεωρείς τους πατριώτες προδότες! Δεν θα μάθει ποτέ ούτε ποιοι σκότωναν τους πραγματικούς αγωνιστές της πατρίδας τους, ούτε ποιοι τον ελευθέρωσαν από τους ναζί, αν επιτέλους δεν διδαχτούν τα παιδιά την αλήθεια για την Εθνική Αντίσταση. Πώς να ξεχάσεις τα εγκλήματα που διέπραξαν αυτοί οι αλήτες, που δεν δίσταζαν να βασανίζουν και να εκτελούν πατριώτες αγωνιστές, ήρωες ανάπηρους του Ελληνοαλβανικού μετώπου και ανύποπτους πολίτες, ακόμα και παιδιά, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία με τα κακοποιημένα Αετόπουλα της Θεσσαλίας….

Κλείνω το μικρό αυτό άρθρο με μια φωτογραφία όταν ο Κόκκινος Στρατός, στις 2 Μαΐου 1945, φτάνοντας στο Βερολίνο και η σημαία της νίκης καρφώθηκε στα σωθικά του απάνθρωπου ναζιστικού κτήνους για να θυμίζει, σε κάποια φασιστικά σταγονίδια που επιβιώνουν ακόμα ότι, τα αποβράσματα της κοινωνίας ποτέ δεν θα σηκώσουν κεφάλι ξανά στο δίκιο των λαών για ελευθερία και πρόοδο, θυμίζοντας παράλληλα και τα λόγια του Αμερικάνου δημοσιογράφου και συγγραφέα Ernest Miller Hemingway που δεν πρέπει να ξεχνούμε ποτέ «Κάθε άνθρωπος πού αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο στρατό, περισσότερα από ότι μπορεί να πληρώσει».